" รู้กันในหมู่ช่าง "

ในยามที่บ้านเมืองมีวิกฤต หรือสถานการณ์ที่ประชาชนหลายคนตกเป็นผู้ประสบภัย อย่างฉับพลัน อย่างที่ไม่ทันตั้งตัว
ทำไม..เหล่าผู้เชี่ยวชาญและเหล่ามืออาชีพผู้รู้ขั้นตอนจริง-เคยผ่านงานจริง มาในหลายช่วงเวลา ของบ้านเมืองเรา...จึงรู้สึกเบื่อหน่ายและขอถอนตัว ( หรือบางครั้งถูกสั่งให้ถอนตัว ) ออกจากการร่วมภารกิจนั้นๆ ทำให้การบริหารจัดการในภาวะวิกฤต ไร้ประสิทธิภาพอย่างที่ควรจะเป็น การบริหารจัดการซึ่งต้องอาศัย 3 ส่วน คือ..
1.ผู้นำ หรือ case manager ที่มีอำนาจเต็ม ต้องเป็นผู้พร้อมที่จะรับรู้จริง, ประมวลผลอย่างที่มีองค์ความรู้-หรือมีที่ปรึกษาในเรื่องนั้นๆ แบบมืออาชีพของแท้
2.ทีมงาน จากทุกฝ่าย ที่เป็นผู้รู้จริง หรือพร้อมที่จะรับรู้จริง, ประมวลผลอย่างที่มีองค์ความรู้หรือมีที่ปรึกษาในเรื่องนั้นๆ แบบมืออาชีพ..ที่สำคัญเป็นทีมงานที่มีและมาพร้อมอุปกรณ์มาตราฐานที่จำเป็นต่อการรับสถานการณ์นั้นๆ
3.ข้อมูล-ข่าวสารที่ประมวลความแม่นยำมาแล้ว..

**ในข้อ 1 และ 2 รู้หรือพร้อมที่จะรับรู้จริง รวมถึงองค์ความรู้ที่ว่า คือ หลักการในการบริหารภาวะวิกฤต Crisis management มันมีหลักการในเรื่องเหล่านี้อยู่..ครับ
ส่วนสาเหตุที่เหล่าผู้เชี่ยวชาญ..เขาพากันเบื่อหน่ายและขอถอนตัว (รวมถึงถูกสั่งให้ถอนตัว ) ก็เพราะ..ที่ผ่านมา " ผู้มีอำนาจ " ไม่ได้สั่งการหรือให้ ความสำคัญบนพื้นฐานความเข้าใจใน 3 ส่วนหลักดังกล่าวเลย...
คงมีแต่เหล่า...
- คนไม่รู้เรื่อง มานำ มาสั่งการ..ตามที่ผู้มีอำนาจมอบหมายมา
- คนข้างต้น ดันทำตัวเป็นผู้รู้ จอมโวยวาย แบบที่เรียกว่า " ตบเด็กวัด บนศาลา โชว์เจ้าอาวาสและพระอันดับ " เพียงเพื่อแสดงอำนาจ ทั้งที่รู้เรื่องน้อยกว่าเด็กวัด...
- เหล่าผู้หิวแสง มาแสดงตัวเพื่อถ่ายภาพ หรือวิพากษ์ออกสื่อ ด้วยความมันปาก บนร่องรอยความทุกข์ยากและการสูญเสียของผู้ประสบภัย